Jezioro Jack'a Londona leży u podnóża grzbietu Balszoj Angaczak, na wysokości 800m n.p.m. Ma długość ok. 10km i szerokość 1.5-2.0km. Na wyspie Wiera, położonej we wschodniej części jeziora znajduje się czynna cały rok stacja meteorologiczna. W północnej części, w miejscu w którym stoi pionierłagier zbiornik płynnie przechodzi w wąskie jezioro Tancujuszczich Charjusow. Charjus (lipień syberyjski) to gatunek łososia, który niegdyś był w jeziorze bardzo powszechny. Liczba osobników była tak duża, że ławica ryb gromadząca się tuż pod powierzchnią wody sprawiała wrażenie "tańcujących". Liczebność charjusa gwałtownie spadła kiedy jakiś czas temu postanowiono wytępić w okolicy jeziora meszki. W tym celu rozpylono środek chemiczny, który liczby meszek wcale nie zmniejszył, a zaszkodził innym stworzeniom.
Po dwóch dniach oczekiwania w osadzie Jagodnoje, w piątkowy wieczór znajdujemy wreszcie środek transportu, którym pokonujemy drogę do jeziora - "Kamaz" ze sporą naczepą. W środku my i grupa pracowników miejscowej bazy samochodowej. Jack London to dla nich jedno z najlepszych miejsc do połowu ryb. Dzielące nas od jeziora 59 km gruntowej drogi pokonujemy w około 4 godz. Droga dawno nie remontowana, pokryła się wykrotami, a mosty na napotkanych strumieniach przestały już istnieć. Nasza podróż przypomina więc mały rajd Camel Trophy.
U celu podróży zastaje nas już noc. Przychodzi nam więc czekać do rana aby ujrzeć tak opiewaną przez miejscowych urodę "Jack'a". Przybyła z nami zmiana obsługi stacji meteo daje ogniskiem sygnał na wyspę aby wypłynięto po nich łodzią. Za chwilę na wyspie, w odpowiedzi na sygnał zapala się świetlny punkt. Znak, że łódka już wyrusza.
Rozbijamy namiot obok pozostałości dawnej bazy turystycznej, z której zachowało się do dziś jedynie kilka baraków, w których od biedy można spędzić noc. Jeszcze tylko kilka słów, kilka kęsów słoniny, kilka łyków miodowego piwa wspólnie z dwoma napotkanymi wędkarzami i już ogarnia nas sen.
Rano jezioro odkrywa swoje piękno. Ciepłe, jesienne już barwy liści drzew i krzewów stanowią zapierający dech w piersiach pierwszy plan dla odległych gór masywu Balszoj Angaczak. Gdzieś w dali majaczy się nasz cel - szczyt Aborygen. Brzeg jeziora miejscami przypomina hawajską plażę, z żółtym piaskiem i krystalicznie przejrzystą wodą. Tylko palm brak i woda jakby zimniejsza. Doskonałe miejsce na wypoczynek, które urzeka nas do tego stopnia, że jesteśmy prawie gotowi zrzucić plecaki i zostać tu kilka dni zamiast iść dalej - w góry.